ईश्वरले पनि हामिलाई नै दुख दिन्छन् । अरु कोही छैन्न हामी जस्ता ? खान नपाउनी ? लाउन नपाउनी ? आकास ओड्नी ? धर्ती ओछ्याउने ? के हिउँद ? के बर्षा ? के जाडो ? के गर्मी ? के चाड बाड ? के सुःख ? के दःुख ? खै, कति निष्ठुरी हुदाँ रहेछ्न्न दैव पनि । हामीलाई मात्रै दसा लाग्नु पर्ने ? रोगी हामी मात्रै हुनु पर्ने ? गरिव हामी मात्रै हुनुपर्ने ? के हामीले चै पुरा जीन्दगी बाँच्नु नहुने ?
हे दैव सक्छौ भने हामीलाई अझै दुख देऊ । दःुखको अन्तिम सिमा कहाँ ? कति छ ? सबै भोगौला । यति सोच्दा सोच्दै गौरी निदाईन । अन्तिम रात गौरी को । अन्तिम निन्द्रा गौरी को । जे गर्नु छ आजैको रात । जे सोच्नु छ आजैको रात । पुरै छटपट्टी चलेको छ,गौरीको मनमा ।
आकासमा कालो बादल मडारीएको छ । मुसलधारे पानी । धर्ती नै फुट्ला जस्तो चट्याङ्ग । आदि पानी कोठा बाहिर । आदि पानी कोठा भित्र । विछ्याउना सबै भिजेको छ । उठेर बस्नेसम्म तागत छैन गौरीको । टुकीमा पनि हिज्जै मट्टितेल सिद्धिएर सुत्ने बेलामा आफैं निभेको । पाखाको भल भित्र पसेर अँगेना भरीइ सकेको थियो । बिस्तारै सुतेको ठाँउसम्म भल भरीएर सुत्न समेत दिएन । बिहानीको उज्यालो कुर्नु बाहेक अरु थिएन । बल्ल बल्ल पानी अलि रोकीए जस्तो हुन्छ । फेरी चिसो सिरेटो चल्छ । हावा रोकिन्छ । पानी दर्कन्छ । लाग्छ अन्तिम रात आजै हो ।
उज्यालो घामका किरणहरुसँगै बल गरेर उठ्ने जमर्को गरीन् । संघारमा पुगेर हेरीन् । वारी पारी पहिरो नै पहिरो छ । खोला वार पार छन् । त्यो पाखामा गौरीको एक्लो घर । बाहिर आएर चिच्याइन । कराइन । सुन्नेवाला कोहि थिएन्न । थिए त केवल घाम र छेवैको रुखमा केहि थान चराहरु । तिनै चराहरु पनि शन्देश दिदै थिए । भाग गौरी भाग । त्यो ठाँउमा तिमि असुरक्षित छौ ।
जाँउ, कता जाँउ ? बसौ,कता बसौ ं? खाँउ, के खाँऊ ? लाँऊ, के लाँऊ ? वारी पारी पुरै खोला सुसाएर वाढी आएको छ । खेल्सा खहरे पनि नदी बनेका छन् । बाहिर बाँधेको बाख्राको माऊ पाठा पनि पैरोले पुरीएर मरेछन् । राती सँगै सुतेर बिहान सँगै उठ्ने र्घोली बाख्रीको सन्तान । साथीको नाममा भएको एउटा साहारा पनि पैरोले खाँइ दियो ।
बल्ल तल्ल बारीको कान्लामा उक्लिएर हेरिन । हिजोको संसार र आजको संसारमा पुरै बेग्लै छ । हिजो धर्ती हरीयो थियो । आज धर्ती सेतै छ । पैरैपैरोको खानी भएको छ । धेरै बलगरेर हिड्न सक्ने अबस्था समेत छैन । हिजोको तीन दिन पछि दुईसय असी दिन पुग्ने थाहा छ । जे जस्तो परे पनि शरीर बचाएर गर्भमा रहेको बच्चालाई सकुसल धर्तीमा पाईला टेकाउने उन्को रहर । अनि करीब नौ महिना बन्द कोठीमा बसेर धर्तीमा पाइला टेक्ने एउटा आत्माको रहर । दुबै पुरा हुन अब केहिदिन मात्र बाँकी थियो ।
एक्लो जीन्दगीमा के पर्छ भनेर सकेको बेलामा, काम पाँउदा खेरी अलि अलि बचाएर राखेको सामल, दाल, नुन, तेल सबै छिन भरमै परेको पानीले खाई दियो । भोली खाने आशामा अघिल्लो रात हेरेरै चित्त बुझाएकी गौरीलाई के थाहा छिन भरमै माटोमा मिसिन्छ भनेर ।
दिन बढ्दै गएपछि पारी पट्टी केहि हुल मान्छेका तातीहरु देखिए । मिश्रित मानिसहरुको जमात थियो । महिला पुरुष हिड्नसक्ने केटा केटीहरु । ती मान्छेका लर्को खोलाको किनार सम्म आएर खोला तर्न नसकेर फर्किए । त्यँहाबाट बारी पारी गर्नका लागी एउटा घिर्नी थियो त्यो पनि रातिको पैरोले एकातिरको लठ्ठा खोलाको किनारामा पुह्याएको थियो ।
पानी सबै तिर परेको रहेछ । सञ्चारका साधनहरुले सबै तिरका समचार बनाए । केही समय पछि आकाशमा हेली उड्न थाले । बिचरा गौरीको ध्यान पनि आकाश तिरै छ । आई हाल्छ की ? बसी हाल्छ की ?उद्दार गरी हाल्छ की ? आफु त जेन तेन बाँचिन्थ्यो होला । झिनो आशा । कयो दिन रात भोकै विताएकी गौरीलाई बच्चालाई कसरी जन्मदिने र त्यतिका दिनसम्म कहाँ बस्ने भन्ने चिन्ताले सताउन थालो । दिन भर आकाशमा हेली उडे । कुनै नजिकैबाट उडे तर कसैले देखेन्न गौरीको गोठ पुरीएको । देखेन्न गौरीको घोर्ली बाख्रोका माउपाठा पुरीएको । सुनेनन् गौरीको आवाज । बुझेनन् गौरीको भावना ।
दिन छिप्पिदै गएको थियो । गौरीको श्रीमान्ले नेपालमा पानी परेको र धेरै ठाँउमा बाढी पैरो गएको । धेरै घरहरु भत्किएको । धेरै घरहरु बगाएको समाचार सुने । तर उनले आफ्नी श्रीमतीको हालखबर वुझ्न सकेनन् । थिएन गौरीसँग फोन । थिएन नेट को सुबिधा । थिएन ईमो र भाईवरमा कुरा गर्नी साधन । थियो त केवल आज रात पर्छ । अनि यो रात कसरी काट्छु होला भन्ने चिन्ता ।
उता विदेशमा रोहित छट्पट्टीएको छ । नजिकै छिमेकीमा फोन गरौ भने पनी त्यो ठाँउमा अहिलेसम्म टावर पनि बनेको छैन । आजको आधुनिक युगमा पनि त्यँहाका मानिसहरु अन्धकार युगमा बाँच्नु परेको छ ।
सोच्दा सोच्दै घाम डाँडा माथि भैहाले । दिन भर आएनन् कोहिपनि गौरीको छेउमा । साँझ फर्केर आए त्यहि बिहानका चराहरु बास बस्नलाई । चरा पनि भन्दै थिए जाउ गौरी जाउ तिमि अन्तै जाउ । चराले पनि जिस्काए जस्तो लागो । मनमनै बिचार गरीन तिमिहरुका जस्तै मेरा पनि पखेंटा भएको भए म पनी भुरुरु उडेर सात डाँडा पारी रोहितसँगै जान्थे । उनीले चराहरुसगँ आफुलाई तुलना गरेर झन् चिन्तामा परीन् ।
रात पह्यो । दिन भरी घाम साथी बने । रात भरी भिजेको जिँउलाई सुकाइन । खान केहि पाएको छैन । बाल्न दाउरा छैन । खोज्न जाने हिम्मत छैन । आगो बाल्ने ठाँउ छैन । आजको रात फेरी भोकै सुत्नुको कुनै बिकल्प छैन । त्यहि हिजो भिजेको कम्मल र पलाष्टिको गुन्द्रि । दिउसोको घाममा अलि अलि अख्रिएको थियो । त्यही ओछ्याउने । ओड्ने । निन्द्रा त किन लाग्थ्यो, रात भरी छट्पटीमा बिताइन । सम्झीईन बिदेशमा रहेका श्रीमानलाई । आफ्न्तलाई । मित्रलाई । शत्रुलाई । भगवानलाई । पुरै छट्पट्टीमा बिते रातहरु । भोलीको आशामा । खोला घटे पछि अन्यन्त्रै गएर बसौंला । बिते रातहरु गर्भमा रहेको बच्चालाई जन्म दिने । हुर्काउने । पढाउने । ठूलो बनाउने आशै आशामा ।
मिरमिरे उज्यालो भयो । उषाका किरणहरुसँगै गौरीका आँखाका पर्दाहरु पनि खुल्दै गए । जवरजस्ती चिम्लीन वाध्य पारीएका ति आँखाहरु । फेरी जबरजस्ति खोलिदै छन् । न खोलिउन पनि किन ? परेलालाई अर्को परेला भेट्नसमेत तागत छैन । कयौ कोष पर लाग्दैछन् परेलाका दुरीहरु ।
एकहुल मान्छेहरु आए । हेलीमा चढेर । हेली परको चौरमा राखेर । साहानु भुति प्रकट गरे । राहतको आवश्यक्ता रहेछ भने । समस्या बुझँे । क्षतिको टिपोट गरे । धन को क्षति भएको, जनको क्षति नभएको । पशु चौपाय मरेको । दुई दिन देखि भोकै भएको । गर्भवति भएको । सबै सबै टिपोट भैसके पछि एक जना दौरा सुरुवाल र कोट लगाएका भलाद्मी खालका देखिने मानिसले सोधि हाले तपाँई कुन पार्टीको हो ? गौरी बोल्न नसक्ने अबस्थामा थिईन । उनिलाई बोल्न नपरे हुन्थ्यो जस्तै लागेको थियो । पानी पनि खान नपाएको दुई दिन भै सकेको थियो । प्याक प्याक गर्दै राहात पाउने आशामा म कुनै पार्टीको होइन भनि सक्न नपाउदै भोट चैं कुन पार्टीलाई दिएको ? भनेर सोधिहाले । फोटो खिचे । सेल्फि लिए । हामी लाग्यौ । हामी अनुगमन गर्न आएका जनप्रतिनिधि,सरकारी कर्मचारी हौं । तपाईका समस्यालाई हामी चाडै सम्बोधन गर्छौ । गौरीले चाडै राहात पाउने आशामा खुशिले विदाईका हातहरु हल्लाईन । राहात दिने आश्वासनमा फेरी हेली चढेर लागे एक हुल जत्था ।
साँझ परो । गौरीलाई सुत्केरी ब्यथाले च्यापी सकेको थियो । भोक भोकै पानी विनाको जीन्दगी । थिएन साहारा । थिएन भरोसा । थिएन सुत्केरी स्याहार सुसार गर्ने । न चुलो बल्यौ । न तातो पानी । ब्यथाले च्याप्तै गयो । कठिन परिस्थिति सामना गर्दै थिइृन । आफ्नो प्राण बचाउने । अर्को प्राणिलाई पनि यै धर्तिमा पाइला टेकाउने । बाँच्ने बचाँउने । केहि गुमाएपनि केहि प्राप्त गर्ने ठूलो आशामा मृत्युसँग लड्दै थिईन । दुई पटक प्राण गएर फेरी फिरीन । लामो संघर्षका बाबजुद सुन्दर छोराको जन्म दिईन । छोरालाई सम्हाल्ने कुनै सामर्थ थिएन गौरीको । आफु अचेत अबस्थामा नै छोराले केहि समय पाईला टेकेर यस धर्तिबाट बिदा भईसकेको थियो । गौरीले छोराको मुहार हेर्न पाइनन् । दुबै आमा छोरा सदाका लागि त्यही रात बिदा भए ।
गौरीसँग खिचिएका फोटाहरु भाइरल हुदै थिए । धेरैले सहयोगको बाचा दिएका थिए । बिचरा भन्नेहरु कति थिए । गौरीका समस्याका बारेमा दिन भर टिभि, रेडियोमा समचार वजे । लाखौं रकम जुटे । खाद्यान्न लत्ताकपडा आदि आदि ।
भोलि पल्ट केहि मान्छेका ताँतीहरु गौरीको गोठ भएको पाखामा उकालो लागे । प्राय सबैले राहतका पोका बोकेर घर पुगे । त्यतिन्जेलसम्म गौरीका आमा छोराले नयाँ ईतिहाँस रचेको दुई दिन बितिसकेको थियो । (तिनपाटन–८, सिन्धुली)
